W trakcie pierwszej, diagnostycznej sesji terapeuta dokonuje pomiaru „wyjściowego”, który pozwala na określenie wzorów pojawiania się fal o określonych częstotliwościach w głowie (a właściwie w mózgu) klienta. Ten pomiar jest punktem wyjściowym do planowania dalszych etapów treningu, gdyż pozwala zaobserwować, które fale są na właściwym poziomie, a które wykraczają poza normy.  Dodatkowo terapeuta analizuje relacje pomiędzy poziomami poszczególnych fal – np. proporcje pomiędzy falami theta i beta, czy theta i SMR, gdyż wskaźniki te  także istotnie korelują z szeregiem zachowań.

Następnie klient odbywa sesje treningowe, w trakcie których uczy się świadomie wpływać na aktywność swojego mózgu. Trening oparty jest na tzw. warunkowaniu instrumentalnym. Klient ogląda na ekranie filmy, gry, rozwiązuje zagadki – w zależności od potrzeb treningowych – i jeśli jego mózg aktywizuje właściwy poziom fal, to otrzymuje „nagrodę” (film wyświetla się dalej, w grze otrzymuje punkty itp.), a jeśli tego nie robi, to otrzymuje „karę” (obraz się rozmazuje, a film zatrzymuje, w grze nie otrzymuje punktów).  W ten sposób klient uczy się świadomie i samodzielnie oddziaływać na pracę mózgu. Czyli wprowadzać się w stan, który w danym momencie jest dla niego pożądany.